mamavanmeike

creabea!

2010-03-14T21:02:00.000+01:00

Zelf gemaakt!!!

nieuwe brother

2010-03-14T20:59:00.000+01:00

Ik heb een nieuwe brother. Ben er echt superblij mee. En Meike ook, want door nieuwe brother heeft zij nu twee nieuwe knuffels. Zelfgemaakt, door brother! En natuurlijk gaan brother en ik ook een heleboel andere creatieve dingen maken. Zo wil mama wel een leuk rokje, en een jurkje. Meike natuurlijk ook! Dus nu ben ik op zoek naar ideeën en patroontjes. Wie helpt me op weg? Maar mama moet het wel eerst leren, dus heel moeilijk mag het nog niet zijn. Kijk dit is um, is het geen schatje?

Meike kan omrollen!

2010-03-01T18:38:00.001+01:00

Al weken rolt ze van haar rug op haar zij. Benen in de lucht, zichzelf met een zwaaibeweging naar links of naar rechts draaiend. Van haar buik op haar rug lukte welgeteld twee keer (in mijn bijzijn dan he?). En vandaag was het dan ~~eindelijk~~ zo ver. Op de koffie bij een van de medemama's lag dochterlief wel heel enthousiast met haar beentjes heen en weer te zwaaien. Het was net alsof ze het moment had afgewacht en medemama en medebaby eens flink wilde imponeren, want ineens draaide ze van haar rug op haar buik!
Ben ik even trots!

mama is boos...

2010-02-26T18:47:00.000+01:00

Ik had heus wel eens gehoord dat wanneer je kind enig onrecht berokkend wordt menige moeder zich ontpopt tot een ware kenau. Zelf dacht ik dat mij dit niet zo snel zou overkomen. Ik vind mezelf namelijk behoorlijk relaxed en makkelijk, niet zo snel van mijn stuk te brengen (oke, behalve toen ik net bevallen was dan, maar dat telt niet echt) en rustig. Vandaag echter, toen ik onze kleine meid ophaalde van het KDV was er weinig over van die relaxte gemoedstoestand. Ik kwam er al aan in een bezwete toestand. Want ik had hard gefietst zodat ik niet de laatste moeder zou zijn die haar kind op vrijdag van het KDV komt oppikken. Dat vind ik namelijk heel vervelend. Waarom? Geen idee, slechte moeder? Hoe dan ook. Ik frummelde een paar uitermate hippe blauwe slofjes (u kent ze nog wel) over mijn sjieke laarzen en stoof naar binnen. Om daar mijn dochter aan te treffen die gewoon met haar bolle blote koppie op het zeil lag. Van het speelkleed geschoven. Oke? En niemand die haar even weer terug legt. Dochterlief lag intussen geintrigeerd te luisteren naar een uitermate driftig krijsend kereltje vlak naast haar. Pardon? Ik nestelde mijn meissie lekker warm in haar maxi-cosi. Ze was een beetje koud geworden (nee ze hebben inderdaad geen vloerverwarming onder dat zeil). Intussen krijste her driftige mannetje de longen uit zijn lijf. Een van de leidster bracht mij het schriftje van Meike, intussen gelukkig aandacht betedend aan het driftige kereltje. Meike had keurig twee voedingen gehad, waarvan een papfles. Ehm, twee voedingen? Normaal krijgt ze er drie en is die laatste (tussen 5 en 7) een papfles. Oh, dat had ze dan verkeerd gedaan. Ja, en het ging ook wel een beetje langzaam met die papfles. Gelukkig had ze na een tijdje ontdekt dat daar een andere speen voor was. Grrrr. Maar Meike had wel drie keer lekker geslapen.
Eerlijk is eerlijk. Ik zou er niet zo van gebaald hebben als het gister niet ook al verkeerd was gegaan. Toen hadden ze bedacht een fles aan te maken met rijstebloempap zonder melk. Ging ook niet goed. Bovendien hadden ze dat toen ook midden op de dag gedaan. Dus had manlief vanmorgen nog in het schriftje van kleine Meike geschreven dat de pap bewaad moest worden tot het derde flesje. Maar ja, ze hadden vandaag ook pas om 16.00 uur het tweede flesje gegeven. Dus daar waar het kind normaal om de 3,5 uur eten krijgt hadden ze bedacht dat ze vandaag wel 4,5 uur kon wachten. Maar goed het was al beter dan gister, want toen was Meike al wakker vanaf 13.30 uur toen manlief haar haalde. En wij vonden van 13.30 uur to 19.00 uur wakker toch wel een beetje lang voor zo'n klein meisje.
Nadat ik de betreffende leidster nogmaals had uitgelegd hoe het nou moest met dat flesje, de pap en de melk toog ik huiswaarts met dochterlief. Die viel eenmaal thuis, vrijwel meteen op mijn arm in slaap. Ik pakte het schriftje er maar eens bij om te ontdekken dat Meike echt wel drie keer een tukkie had gedaan. Drie keer 20 minuten....

Dus nu ben ik boos. En vind ik de leidsters dom. Is dat terecht? Of ben ik het slachtoffer vn mijn hormonen, overdrijf ik en ben ik bezig een kenau te worden? Zeg het maar, ik weet het even niet...

Oef, auw, :-)

2010-02-24T22:13:00.001+01:00

I did Zumba...

hellup!

2010-02-23T21:22:00.000+01:00

Kan iemand van de ervaren moeders mij geruststellen en vertellen dat het echt nog wel goed komt...
met die kilo's?

Misschien morgen na mijn eerste les Zumba?

Slofjes

2010-02-22T10:46:00.000+01:00

Sinds drie weken is papa weer aan het werk en gaat Meike naar het kinderdagverblijf. Op zich gaat dat heel goed. Meestal haal ik aan het eind van de dag een blij kindje op. Soms een heel moe kindje, omdat slapen met heel veel andere kindjes op een kamer nog niet zo makkelijk blijkt te zijn. Daar waar Meike hier thuis 's morgen nog wel eens een uurtje (of anderhalf) lekker gaat liggen slapen doet ze op het kinderdagverblijf vooral hazeslaapjes. Maar goed. Als ik de leidsters mag geloven heeft Meike het er ook erg naar haar zin. Zo kijkt ze graag vanuit de wipstoel naar de andere kindjes en trekt ze zich weinig aan van de drukte.
De dagelijkse gang van zaken op het kinderdagverblijf lijken allemaal goed geregeld. Er is voldoende te spelen. Iedereen heeft een eigen bedje, de leidsters houden keurig bij wanneer de kindjes drinken en slapen en het is er allemaal schoon en fris. Om dat zo te houden lopen de leidsters binnen op pantoffels. Voor ouders staat er bij de ingang een bak met van die blauwe plastic slofjes die je over je eigen schoenen kan doen wanneer je de groep op loopt om je kindje te brengen of te halen.
Vorige week woensdag had het erg gesneeuwd en papalief stond vast in de file. Ikzelf had tot 5 uur afspraken op mijn werk en ben toen per fiets naar huis geglibberd. Daar deed ik al drie kwartier over. Dat komt omdat ik een aantal weken hiervoor met fiets en al onderuit gegaan was op de ijsbaan voor ons huis. Gevolg; een heleboel blauwe plekken en een ouderswetse gevalletje tand-door-de-lip. Afijn, eenmaal thuis gauw mijn wandelschoenen aangetrokken en het onderstel van de wandelwagen als een rollator voor me uitduwend glibberend en glijdend onderweg naar het kinderdagverblijf. Eenmaal daar aangekomen bleek Meike niet het enige kindje te zijn wat er nog was en terwijl ik dochterlief uitgebreid knuffelde en haar in haar jasje sjorde om haar lekker mee naar huis te kunnen nemen stond de telefoon roodgloeiend vanwege andere ouders die net als Gerben vast in de file stonden. Maar goed, ik had de buit weer binnen en toog met kind en wagen naar buiten op weg naar huis. Toen ik naar buiten liep gleed ik al met wagen en al uit over de loopplank. Oei, glad. Gezellig een beetje met Meike keuvelend wandelde ik naar huis. Het viel me op dat het toch in snel tempo alsmaar gladder werd, maar ik liep wel stevig achter de wagen. Een paar honderd meter verder viel het me ineens op dat de mij voorbijgaande en tegemoetkomende voetgangers een beetje vreemd keken. En even terug hadden de mensen bij de bushalte me ook al zo vreemd aangestaard. Nou, het zal wel dacht ik nog. Op het zelfde moment maakte ik een mooie schuiver in de sneeuw. Ik staarde naar mijn schoenen en ineens begreep ik waarom het zo glad was. En ook waarom al die mensen zo naar me hadden gekeken. Juist, ik was vrolijk op weg met mijn blauwe slofjes nog aan....

Huisman

2010-01-20T21:48:00.000+01:00

Het vinden van een geschikte plek voor kinderopvang in Utrecht is behoorlijk lastig. Sterker nog, het lijkt bijna onmogelijk. Bijna alle organisaties voor kinderopvang in Utrecht wisten eerder dat ik zwanger was dan onze ouders en beste vrienden en nog steeds hadden we zo half december nog geen uitzicht op een plekje. Inmiddels werd ik wel geacht in januari weer op mijn werk te verschijnen en ik kan je vertellen dat de combinatie van wel weer werken en geen kinderopvang een aanslag was op onze, destijds nog minimale, nachtrust. Een dagje intensief bellen echter leverde ons een plekje op. Het enige probleem was dat dit een plekje in Nieuwegein was. Niet echt naast de deur als je midden in Utrecht woont.
Een dag na onze mega-zoektocht kwam een collega mama van de pufclub met een geweldige tip. Een nieuw te openen kinderdagverblijf. Vlakbij ons. Op nog geen kilometer afstand. We konden er terecht. En zelfs op de dagen van onze voorkeur. Het zag er allemaal heel goed uit en wij konden weer genieten van onze nachtrust. Het enige probleem was dat het nieuwe kinderdagverblijf pas in februari zijn deuren gaat openen.
Dat probleem hadden we echter snel van tafel. Als een ware held besloot papa een maandje ouderschapsverlof op te nemen om de maand januari te overbruggen. Al gauw zagen we alleen maar voordelen. Papa kon nu eindelijk eens wat exclusieve tijd doorbrengen met dochterlief. Moeders kon rustig weer aan het werk, zonder zich ook nog eens druk te moeten maken of de kleine dame het wel naar haar zin zou hebben op de opvang en de kleine dame zelf zou al wat minder klein zijn als ze daadwerkelijk achter gelaten zou worden op het kinderdagverblijf.
En dus heb ik nu een huisman. Een echte. Ook al is 'ie tijdelijk. En dat is wel heel bijzonder. Er blijkt namelijk een heel verschil tussen mama-met-verlof en de huisman in kwestie. Daar waar ik tijdens mijn verlof mijn dagen doorbracht met voedingen, slaapjes, spelen met dochter en en passant nog even de boodschappen deed, een wasje wegwerkte en ervoor zorgde dat het huis gezellig was als papa (die toen nog geen huisman was) thuiskwam heeft de huisman andere prioriteiten. Huisman is niet echt van de boodschappen of de was. Nee, huisman schildert tussen de bedrijven door even de kozijnen, zet een nieuw recordje op de Wii neer, schaatst een rondje op de plassen, zorgt dat de voordeur niet meer klemt en nodigt de buren uit voor een borrel. En volgens mij geniet hij van elke minuut die hij heeft. Vorige week kon ik het echter niet laten en liet ik me ontvallen dat het mij zo lekker leek als ik bij thuiskomst niet meer naar de supermarkt zou hoeven om nog boodschappen te doen. En dat het ook wel heel leuk zou zijn als het huis er dan een beetje gezellig en opgeruimd uit zou zien... En huisman zou huisman niet zijn als hij daar niet wat mee deed.
Toen ik vandaag thuiskwam uit mijn werk waren de boodschappen in huis en brandden de kaarsjes in de woonkamer. Dochterlief lag gezellig in de box te kletsen en huisman was bezig om de laatste restjes van onze enorme adminstratieve achterstand weg te werken. Wat is 'ie toch fantastisch, mijn huisman!

wonderkind!

2010-01-17T14:31:00.000+01:00

Of niet soms?

In ieder geval is er op dit moment niets leuker dan bij papa op schoot op tafel zitten...

Oke, de nijntje in de box scoort ook hoge ogen, maar daarover later meer...

werkende mama...

2010-01-16T12:30:00.002+01:00

Daar ging ik dan, vorige week woensdag. Op mijn nieuwe stevige, stoere fiets, op weg naar mijn werk. Voor het eerst sinds tijden weer eens de wekker gezet op 7.15 uur, brood gesmeerd, mijn sleutels gezocht, werktas mee. Vele keren heb ik dit eerder gedaan, maar nu was alles anders. Voor het eerst ging ik werken als mama. Mijn kleine meisje bleef, in heel goede handen, achter bij haar papa die de hele maand thuis is om voor haar te zorgen. Dus na heel veel knuffels en kusjes die ochtend moest ik er toch echt aan geloven. Voor het eerst weer werken.
Gelukkig volgde een warm onthaal. Mijn bureau was versierd met ballonnen en, ondanks de drukte, nam iedereen de tijd om even met me bij te kletsen. En zo was ik dan wel niet bij mijn meisje, maar had ik wel volop gelegenheid om even te vertellen hoe leuk het is om moeder te zijn, hoe goed het gaat en om foto’s te laten zien.

En juist op het moment dat ik er een beetje doorheen zat en de hormoontjes op begonnen te spelen kreeg ik van papalief deze foto…

Een nieuw liedje geleerd dus. Al ontdekte ik bij thuiskomst dat de tekst niet helemaal volgens het origineel was.

Een twee drie vier, papa lust graag bier! En als er dan geen bier meer is, dan drinkt'ie een glaasje fris...

Vakantie!

2009-12-12T21:34:00.000+01:00

De auto staat, nog meer volgepakt dan anders, voor de deur. Ik ben al minstens 12 keer de inhoud nagelopen. Luiers, spuugdoekjes, warme kleertjes, badspulletjes, slaapzak, skispullen, dikke truien, boodschappen, flesjes, speentjes, nutrilon, skischoenen, snowboard-van-vriendlief, laptop, fototoestel en nog veel meer. Op het laatste moment prop ik er, zoals altijd, weer van alles bij. Alleen zijn het dit keer geen extra paar laarzen, mijn eigen kussen of een flesje wijn, maar een knuffel, een extra warm dekentje en de babyfoon. We gaan op vakantie. Voor het eerst met z'n drietjes. Helemaal naar Oostenrijk. Vannacht om 3 uur gaan we rijden. Ik heb er heel veel zin in, maar vind het ook heel erg spannend! Tot volgende week...

prik...

2009-12-02T12:44:00.000+01:00

Meike ligt na een oefensessie-babymassage-van-mama en een badje lekker vrolijk in de box te kraaien en nu moeten we naar het consternatie, pardon, consultatiebureau voor de eerste vaccinatie.
Papa kan niet mee en nu moet mama helemaal alleen en die vindt het helemaal niet leuk....

babymassage

2009-12-01T21:11:00.000+01:00

Gister deed ik met Meike de cursus babymassage. Samen met nog 4 mama's en 1 stoere papa. Vantevoren twijfelde ik aan het nut van zo'n cursus, bang dat het in de categorie zweverig zou vallen en ik op zoek zou moeten naar het binnenste karma van mijn kind, of zo...
Helaas heb ik niets geleerd bij de cursus. Ik heb namelijk alleen maar geaaid, gewreven, gelachen en genoten van mijn genietende kind. Meike vond het fantastisch, ze gunde haar mama een heleboel lieve, leuke lachjes en vond het allemaal even lekker. Ik kon alleen maar kijken naar mijn eigen blote baby en moest af en toe echt bij de les gehouden worden. Gelukkig kregen we alles mee op papier. Kan ik thuis nog een keer oefenen...

Ziehier het resultaat van de cursus:

de eerste onenigheid met mijn dochter

2009-11-29T13:20:00.002+01:00

Moeders en dochters schijnen de meest ingewikkelde relaties te hebben. Met name omdat ze elkaar niet altijd goed begrijpen. Zelf heb ik mijn moeder daar regelmatig van beschuldigd. Vorige week heb ik het onbegrip in de moeder-dochter relatie echter van de andere kant mogen beleven…. Moeders hier heeft door alle ongemakken van de zwangerschap en het recentelijke gesjouw met de kleine meid enigszins pijn in haar rug. Omdat een heerlijke massage van vriendlief niet afdoende bleek suggereerde hij een warm bad. Tijdens de zwangerschap was het bad mijn beste vriend. Menig uurtje heb ik in het warme ontspannende water doorgebracht. Toen wij na de geboorte van onze dochter thuis kwamen bleek het bad nog gevuld met water, mijn horloge, om de weeën te timen op de badrand. Een vreemd souvenir van de bizarre laatste uurtjes waarin we nog met z’n tweetjes waren. Hoe dan ook, ik vroeg vriendlief of hij wel helemaal begreep hoe druk ik overdag ben met ons kleine monstertje en zei hem dat ik daarbij absoluut geen tijd had om in bad te gaan. Hij meende dat ik dat toch best eens kon proberen gedurende haar middagslaapje. Met die woorden in mijn achterhoofd liet ik vorige week toen Meike lekker lag te slapen voorzichtig het bad vollopen. Gedurende dit proces stak ik meerdere malen mijn hoofd om de hoek van haar kamerdeur. Onnodig, mevrouwtje lag in diepe rust. Geen kreuntje of smakgeluidjes, slechts diepe ademhaling. Ik zette de kraan vol open en stapte in het warme water. Aanvankelijk lette ik nog op alle geluidjes die er eventueel uit de kinderkamer konden komen, maar na een minuut of twee ontspande ik en zakte heerlijk weg in een dikke laag schuim… om na amper vijf minuten door een klein huiltje geschrokken op te kijken. Ik dacht nog, “even wachten, misschien houdt ze wel weer op.” Maar het gehuil ging over in gekrijs… Totdat, een hoestje, een piepende ademhaling en toen… Helemaal niets... Geschrokken luisterde ik of ik niet toch nog een huiltje, kuchje of iets anders hoorde uit de kinderkamer… Nog steeds niets… Ik sprong op uit bad, intussen de stop uit het water trekkend, schudde het ergste schuim van me af en stormde de badkamer uit, waarbij ik een spoor van schuimvlokken en water achter me liet. Eenmaal in de kinderkamer keek ik naar het slapende koppie van mijn kind. Zucht… Met enige stemverheffing probeerde ik mijn lieve dochter duidelijk te maken dat dit niet de afspraak was. Mopperend stopte ik een speen in het mondje van mijn dochter die inmiddels weer was begonnen te krijsen. “Meike, dit hadden we niet afgesproken, jij moet gewoon even lekker gaan slapen.” Dochterlief keek me aan, sabbelde goedkeurend even op haar speen om vervolgens diep weg te zinken in dromenland, moeders achterlatend in een plasje vers schuim…

borstvoedingsperikelen

2009-11-26T12:49:00.003+01:00

Toen ik zwanger was vond ik het meteen heel logisch dat ik dan ook borstvoeding zou gaan geven. Het leek me wel een soort van romantisch, een kind aan je borst. Maar natuurlijk ook makkelijk, je hebt het immers altijd bij je en, zo werd me overal ingepeperd, het is het allerbeste voor je kind. De eerste die me dit vertelde was de mevrouw van Moeders voor Moeders. Ik was amper 6 weken zwanger en nog nauwelijks aan het idee gewend. Natuurlijk was ik van plan borstvoeding te gaan geven, waarom niet? De mevrouw van Moeders voor Moeders trok een soort van 'je-zult-het-nog-wel-zien blik", maar ik snapte eigenlijk niet zo goed wat ze daarmee wilde zeggen. Dat veranderde in de loop van mijn zwangerschap. Stelselmatig werd werd ik geconfronteerd met het fenomeen borstvoeding. De verloskundige vroeg er al tijdens de eerste afspraak naar en vertelde er meteen maar bij dat dit echt het beste was voor mijn kind. En wel op zo'n toon dat ik het nauwelijks had durven zeggen als ik niet van plan was om borstvoeding te gaan geven. Vriendinnen vroegen het, mijn moeder vroeg het, collega's en zelfs de vrouw van de visboer. Steeds weer diezelfde vraag met het bijbehorende zinnetje. "Ben je van plan om borstvoeding te gaan geven? Ja, dat is natuurlijk wel het beste..." Ook in alle informatiefoldertjes, boeken en tijdschriften over zwangerschap steeds hetzelfde verhaal. Borstvoeding is het allerbeste voor je kind. Ik begon het inmiddels behoorlijk belerend te vinden. Borstvoeding moest toch iets vanzelfsprekends zijn? En flesvoeding was toch ook harstikke goed tegenwoordig? Een vriendin bij wie de borstvoeding niet goed op gang kwam vertelde hoe schuldig ze zich had gevoeld toen ze besloot te stoppen met borstvoeding. Ik was dusdanig onder de indruk van haar verhaal dat ik met Gerben afsprak dat wanneer die borstvoeding niet mocht lukken ik er zeker geen halszaak van zou maken en we gewoon over zouden gaan op flesvoeding.
Toen Meike geboren was werd ze vrijwel meteen op mijn buik gelegd waarna ze al redelijk snel richting mijn borst teigerde. Ze hapte, raak! En begon uit mijn borst te drinken. Ik was helemaal ontroerd. Wat was dit fantastisch!
Dat fantastische gevoel veranderde al snel in wanhoop toen mijn borsten er na een dag uitzagen als een soort rotsformatie. Tepelkloven. En niet zo'n beetje ook. Natuurlijk wilde ik mijn dochter nog steeds graag voeden, maar telkens wanneer ik dat probeerde lag ik met kromme tenen van de pijn in bed. Toen ik niet veel later echt lag te gillen omdat het zo’n pijn deed was de maat vol. Dit was niet te doen! Gerben ging die ochtend nog voor half 8 op pad om bij een vriendin een kolfapparaat te lenen en ik toog aan het kolven. De gekolfde melk gaven we Meike door middel van vingervoeding. Of Gerben of ik stak voorzichtig een pink in het mondje van Meike waarna ze de melk die we naar binnen spoten dronk. Dat klinkt nogal omslachtig, maar op deze manier voorkwamen we dat Meike aan een flessenspeen zou wennen en helemaal niet meer uit de borst wilde drinken. Intussen smeerde ik zalfjes die het herstel zouden bevorderen en kolfde ik zoveel mogelijk. Het aanleggen, en ook het kolven bleef echter een pijnlijke zaak en de kraamverzorgster bleek er niet bepaald verstand van te hebben. Ik was intussen ten einde raad en onder invloed van de hormonen behoorlijk assertief (en agressief). Ik vond dat ik genoeg geklooid had en eiste een oplossing. En wel vandaag! De kraamverzorgster zag dat het menens was en sloeg aan het bellen.
Toen kwam Mary. Mary is lactatiekundige. Dat is iemand met verstand van borstvoeding. Echt verstand van borstvoeding. En Mary wist ons te vertellen dat het heus altijd niet zo makkelijk en vanzelfsprekend is. Dat er een heleboel factoren zijn die een rol spelen bij het slagen van borstvoeding. Natuurlijk moest ik toen huilen. Van opluchting. En ook wel een beetje van frustratie. Want dat had niemand mij verteld. Na een blik op mijn borsten was de conclusie dat we het pas een paar dagen later weer gingen proberen. En verder moest ik vriendjes worden met het kolfapparaat. Nadat Mary weg was zag ik het weer zitten. Ik besloot het allemaal nog eens een kans te geven en doopte ik het kolfapparaat om tot Louise. Dat klonk namelijk een stuk vriendelijker. Met behulp van Louise en de fles kreeg Meike toch mijn mamamelk binnen. Een paar dagen daarna lukte het aanleggen, met een tepelhoedje. Nog zoiets waarvan je niet weet dat het bestaat, totdat je het nodig hebt. Toch bleek het allemaal geen makkie. Na die eerste keer volgden er nog een aantal dipjes. Ik produceerde lang niet altijd voldoende en na een flinke borstontsteking met koorts nam ik uiteindelijk de beslissing te stoppen. De pijn, het kolven, Meike die niet wilde drinken, dat alles maakte het niet bepaald leuk, of romantisch. Geen halszaak toch? Uiteindelijk bleek ik toch behoorlijk in de greep van de borstvoedingsmaffia, want stoppen bezorgde me net zoveel verdriet als doorgaan met borstvoeding. Daar stond ik dan. Met de nutrilon in de hand. En ook daar weer dat ene zinnetje. Borstvoeding is het beste voor je kind. Zucht. Ik verbeet de pijn en pakte Louise er maar weer bij. Inmiddels zijn we twee weken verder en hebben we een manier gevonden om de borstvoeding te combineren met kolven en kunstvoeding. Zo heb ik mijn romantische momentjes met Meike, kan Gerben ook een keer een flesje geven en krijgt Meike voldoende binnen. Dat lijkt mij het beste voor mijn kind. En dat is ook beter voor mama.

Meike kan lachen!

2009-11-25T20:36:00.000+01:00

mama

2009-11-25T09:01:00.000+01:00

En dan ben je ineens mama. Voor altijd (tenminste, als het goed is). De-moeder-van iemand zijn voelt heel vreemd. Nu is een nieuwe titel natuurlijk altijd een beetje wennen. Ik weet bijvoorbeeld nog hoe vreemd het voelde toen iemand mij voor de eerste keer 'mevrouw' noemde, alweer een tijdje terug trouwens. Of, nog niet zolang geleden, dat ik mezelf mocht introduceren als psycholoog en nog korter geleden, als gz-psycholoog. Dat voelde zeer onwennig. Maar hoe bijzonder onwennig, vreemd en ook fantastisch deze titel voelde ontdekte ik vorige week. Ik werd gebeld door iemand van het consulatiebureau. "Spreek ik met de moeder van Meike?" "Ehm..." dacht ik in een splitsecond, "Ben ik de moeder van Meike?" "Ehm, ja, daar spreekt u mee!". Met een grijns van oor tot oor en half luisterend maakte ik het gesprek af. Wowie, ik ben een moeder-van...
Behalve het wennen aan deze nieuwe titel gaat het moeder-van zijn ook niet zonder slag of stoot. Kijk, van zwanger zijn weet ik inmiddels een heleboel. Ik ken de kwaaltjes (al heb ik wat dat betreft redelijk veel mazzel gehad) en weet hoe het is om aangesproken te worden door mensen die niet naar je gezicht, maar naar je buik kijken. Ook over vergeetachtigheid, vermoeidheid en horormonen hoef je mij niets meer te vertellen. En met betrekking tot bevallen ben ik inmiddels ervaringsdeskundig (details daarover zal ik jullie hier besparen) maar op bepaalde kanten van het moederschap had ik me toch nog even niet zo goed voorbereid. Natuurlijk verheugde ik me enorm op de komst van ons kleine popje en had ik me voorbereid op gebroken nachten, nog meer hormonen en ander ongerief, maar toch was ik behoorlijk verbaasd toen ik het ziekenhuis verliet met niet een, maar maar liefst twee(!) dikke tena-ladies dakpansgewijs gevouwen in een boxershort van mijn geliefde. En met koffiepads in je beha tegen lektieten voel je je ook niet meer zo charmant (mocht je de illusie nog hebben dat je charmant zou kunnen zijn na een zwangerschap en bevalling). Om over een borstkolfapparaat maar niet te spreken. Al ben ik daar inmiddels vriendjes mee geworden... En dan komt daar de dag dat je aan de commode staat om je kind te verschonen en je ineens kennis maakt met het fenomeen spuitluier! Wat? Nou, het feit dat jouw schattige kleine popje haar zachte gele poep wel 20 cm ver kan lanceren zodat niet alleen haar eigen, net door jou verwijderde luieren dito romper en broekje eronder komt te zitten... Nee, ook het complete aankleedkussen, de commode, de vloer en jijzelf zijn besproeid met een laagje geel stinkspul. En weet je wat daar nu zo grappig aan is? Ik was niet boos, niet verdrietig, niet teleurgesteld... Nee, ik was apetrots op dit kleine meisje dat zo goed kan poepen! En op het feit dat ik haar mama ben!